رحمت‌الله بدیعی

بسیاری وقت‌ها موسیقی از خلوت جستجوگر کودکانه آغاز می‌شود. از گنجه‌های پنهانی که کودکان کنجکاو را بی رخصت بزرگ‌ترها پذیرا می‌شوند و عزم یک عمر در آنها نطفه می‌بندد.

رحمت‌الله بدیعی در کودکی جستجوی موسیقایی‌اش را با نی آغاز کرد. نی آسان به صدا نمی‌آید و استعداد‌ها با همین‌ بازی‌ها کشف می‌شوند. سپس با ویولنِ برادرِ بزرگ‌تر و لابد تا مدتی به دور از چشم او گوشش را می‌پروراند.

با پدر، بی‌آگاهی از ساز و کار هنرستان عالی، در ۱۱ سالگی به آنجا می‌روند و ویولن را نزد «روبیک گریگوریان» آغاز می‌کند. آشنایی‌اش با موسیقی اروپا ره‌توشه‌ و نوشداروی زندگی پس از انقلابش شد؛ بعد از تغییر دید نسبت به کراهت موسیقی پس از ۱۳۵۷ که از ایران رفت و نوازنده‌ی ارکستر سمفونیک هلند شمالی شد تا سال ۲۰۰۰ که بازنشسته‌ی همان ارکستر شد. اما رحمت‌الله بدیعی همزمان که هنرستان را ادامه داد به کلاس‌ ابوالحسن صبا پا گذاشت و آنچنان شایستگی از خویش نشان داد که به «صبای کوچک» ملقب شد. ۵ سال نزد صبا درس گرفت و مکتب او را درک کرد.

در میانه‌ی دهه‌ی ۳۰ همکاری حدوداً سی‌ساله‌‌اش با فرامرز پایور در قالب «ارکستر شماره‌ی ۶ اداره‌ی هنرهای زیبا » آغاز شد. ارکستری که اعضای آن جوانان برجسته‌ای بودند؛ فرهاد ارژنگی ۲۰ ساله ، عماد رام ۲۳ ساله، داریوش صفوت۲۵ ساله ، حسن منوچهری و عبدالله ایرلو.

از زمانی که همکاریش را به عنوان نوازنده‌ی ویولن با گروه سازهای ملی فرهنگ و هنر به سرپرستی فرامرز پایور آغاز کرد، حلقه‌ی دیگری از زندگی هنری او تکمیل شد. او به تشویق فرامرز پایور در گروه کمانچه دست گرفت و به این ترتیب آموخته‌هایش از ابوالحسن صبا در کنار بینشی که از موسیقی اروپایی کسب کرده بود یک جا جمع آمد و نقش یکی از مهم‌ترین نوازنده‌های یکی از برجسته‌ترین گروه‌های ایرانی تاریخ موسیقی معاصر را ایفا کرد.

او پس از ۱۳۵۷ از ایران مهاجرت کرد و به این ترتیب گروه فرامرز پایور و موسیقی ایرانی پس از حدود ۲۵ سال یکی از وصل‌کنندگان حلقه‌ی شاگردان بی‌واسطه‌ی صبا به نسل‌های بعد را در ایران از دست داد، هرچند که او در هلند همچنان به ویرایش کتاب‌های صبا، آموزش موسیقی و اجراهای کوچک موسیقی ایرانی همت گمارد.