author-avatar

درباره محمدرضا شرایلی

محمدرضا شرایلی، متولد 1360، دارای درجه کارشناسی رشته طراحی صنعتی و کارشناسی ارشد اتنوموزیکولوژی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. وی از سال 1372 فعالیت در حوزه موسیقی را با نوازندگی سنتور نزد مرحوم استاد حسین ملک آغاز کرد، سپس نوازندگی تنبک و سه‌تار را فرا گرفت. وی از سال 1381، ده‌ها کنسرت در تهران و سایر شهرستان‌ها به‌همراه گروه‌های مختلفی چون مهروماه، غزل، نیایش و برگ‌ریز برگزار کرده است. او مولف کتاب‌های زندگی و آثار رضا محجوبی (1396)، تئاتر نوین ایران و خانواده طریان (1399) و سرگذشتی از سرود و ترانه در ایران: دکتر نیر سینا (1400) می‌باشد و تاکنون، ده‌ها مقاله در زمینه تاریخ موسیقی ایران در مجلات و نشریات تخصصی به چاپ رسانده است. همچنین، وی تولید چند اثر موسیقیایی مربوط به دوره قاجار و دبیری هیئت داوران جشنواره سرود و موسیقی شمسه در شهر تهران را نیز در کارنامه خود دارد.

فصل ۲: تاریخ ضبط موسیقی در ایران – قسمت ۱

مدت: ۳۹ دقیقه مروری بر تلاش‌های صورت‌گرفته از اواسط قرن نوزدهم‌ میلادی که نهایتا به اختراع فنوگراف، دستگاه ضبط و پخش صدا روی ورق قلع و پس از آن استوانه مومی، توسط توماس آلوا ادیسُن در سال ۱۸۷۷م منجر شد، آغازی است بر فصل دوم پاکست‌های رادیو ردیف با موضوع تاریخ ضبط موسیقی در ایران. به موازات معرفی این دستگاه و انواع پیشرفته‌تر آن، در این قسمت شرحی اجمالی از نحوه کار این فن‌آوری و ویژگی‌های خاص و منحصربه‌فرد آن نیز آمده است.